تاریخ انتشار :شنبه ۱۶ مرداد ۹۵.::. ساعت : ۳:۲۱ ب.ظ
۳ دیدگاه
پرینت

گزارش میدانی پرندپرس از پروژه “فرا صنعت پارس”/ ۶؛ فاز فراموش شده پرند؛ فاز مسوولان چیست؟

۹ سال پیش به شوق خانه دار شدن در طرح مسکن مهر به این امید که با اندک مبلغی که دارند صاحب خانه می‌شوند در پروژه «فرا صنعت پارس» ثبت نام می‌کنند و پیمانکار تعهد می دهد که سال ۸۷  با آورده متقاضیان به مبلغ ۴ و نیم میلیون تومان خانه‌ها را تحویل دهد. موعد مقرر فرا می رسد و پیمانکار  با بهانه های مختلف نقض تعهد کرده و وعده تحویل خانه ها را به سال ۸۹ می اندازد، اما این تاریخ هم از تحویل خانه خبری نیست. تا اینکه سال ۹۱ به متقاضیان اعلام می کنند که با توجه به افزایش قیمت مصالح  باید آورده خود را بیشتر کنند تا مسکن خود را تحویل بگیرند.  با این بهانه مبلغ ۴ و نیم میلیون تومان به حدود ۲۰ تا ۲۵ میلیون تومان افزایش می یابد و متقاضیان با پرداخت این مبلغ مسکن خود را تحویل می گیرند.

آنچه که در چند سطر بالا به آن اشاره شده شمه ای بود از چگونه خانه دار شدن خانواده‌هایی که امروز در فاز ۶ پرند و در پروژه «فرا صنعت پارس» ساکن هستند. چند روزی هست که از این خانواده ها پیام هایی به دفتر پرند پرس می آید با این عنوان که «چرا کسی به داد ما نمی رسد. ما حرفمان را کجا بزنیم و به چه کسی پناه ببریم». لذا بر آن شدیم تا برای تهیه گزارش میدانی از وضعیت پروژه فرا صنعت پارس سری بزنیم به این محله و با خانواده های ساکن در این پروژه ۴۰ واحدی صحبت کنیم؛

ساعت حدود ۷ بعد از ظهر است وارد فاز ۶ می‌شویم در بین راه به امنیت این فاز فکر می کردم. چرا که هر چه به اطراف نگاه می کردم خبری از شعله های روشنایی معابر نبود. اینجا شبها ظلمانی می‌شود و رفت و آمد و آمدها با دلهره و بسم الله انجام می‌شود. پرسان پرسان خومان را به محل مقرر می رسانیم حدود ۳۰ نفر در مقابل یکی از بلوک‌ها ایستانده اند و منتظر ما هستند. از ماشین پیاده می‌شویم پس از سلام و احول پرسی هر کسی چیزی می گفت و مشکلی را بیان می کرد. ما هم مات و مبهوت میان همهمه ها… از آنها خواهش می کنیم که یکی یکی مشکلات را بیان کنند.

خانم زمانی می گوید سه سال است که در این پروژه ساکن است. اینجا را به ما تحویل موقت داده اند در واقع یک سال اول تنها وسایلم اینجا بود و خودم و خانواده منزل اقوام. هنوز برایم جا نیفتاده است که تحویل موقت یعنی چه؟ تحویل موقت یک ماه، دو ماه یک سال، نه ۳ سال!؟

وی می گوید ما در اینجا تنها یک ۴ دیواری تحویل گرفته ایم و هیچ امکاناتی نداریم و به سختی زندگی می کنیم.  در واقع در این ۳ سال دفترچه اقساط به ما داده اند و چناچه در پرداخت اقساط تاخیر داشته باشیم ۲۰ درصد جریمه دیرکرد می‌دهیم. آخر خانه ای که آماده نیست چرا به ما تحویل داده اند و چرا قسط می گیرند آن هم با جریمه ۲۰ درصد!؟ مگر ما چقدر درآمد داریم؟ به نظر شما حقوق ۷۰۰ تا ۸۰۰ هزار تومان کفاف زندگی را می‌دهد؟

photo_2016-08-06_07-42-50 photo_2016-08-06_07-30-55

photo_2016-08-06_07-44-40 خانم کردی از دیگر ساکنان این پروژه اولین چیزی را که نشانمان میدهد لوله های گاز است. که وصل نشده اند. می گوید در لوله های اصلی گاز هست اما شرکت گاز به دلیل اینکه لوله کشی داخل ساختمان ها مورد تاییدش نیست، به ما کنتور نمی دهد و ما ۲ سال است که از کپسول استفاده می کنیم. هر بار هم که به شرکت عمران مراجعه می کنیم به ما می گویند مشکلات مسکن مهر به ما مربوط نمی‌شود!؟

این خانم ادامه می دهد: ما مجبوریم که کپسول های خود را به فاز دو پرند ببریم و پر کنیم. حتی مسئولین این شهر به خودشان زحمت نمی دهند که ترتیبی بدهند که حداقل هفته ای یکبار برایمان کپسول بیاوند.

آقای قنبری در تکمیل صحبت های خانم کردی می گوید: برخی خانوارها به دلیل عدم نصب کنتور  و از سر اجبار و ناچاری توسط شیلنگ و رگولاتور از علمک ها به داخل خانه خود گاز کشی کرده اند که بسیار خطرناک و حادثه آفرین است و اگر خدای نکرده اتفاقی بیفتد چه کسی پاسخگو خواهد بود و با توجه به اینکه در این شهر تنها یک ایستگاه آتش نشانی وجود دارد که ۲۰ دقیقه زمان می برد تا به این پروژه برسد آیا مسئولین به عواقب بی توجهی های خود فکر می کنند!؟

خانم الوندی ما را برای دیدن وضعیت آسانسور به داخل یکی از بلوک ها دعوت می‌کند. فضایی که برای آسانسور تعبیه شده به همان شکل و بدون هیچ حفاظی رها شده است. فاصله پرتگاه آسانسور و ورودی واحدها حدود نیم متر است. وی می گوید شب گذشته نزدیک بوده که دخترش از طبقه چهارم به پایین پرتاب شود. این آسانسورها برای ما کابوسی شده اند و هر روز دلهره و ترس داریم. می گوید بارها به مسئولین عمران گفته ایم این وضعیت را، اما هیچ توجهی ندارند. اگر برای بچه هایمان مشکلی پیش بیاید بدون تعارف عمران را به آتش می کشیم.

در میان  انبوه مشکلات راهی جز سکوت نداشتیم. خانم محمدی از مشکل کم آبی و قطع مکرر آب صحبت می کرد. می گوید: به ما انشعاب آب هم نمی دهند و خودمان به صورت غیر فانونی آب وارد ساختمان کرده ایم و تانکری را پر می کنیم و با پمپ به داخل طبقات می بریم.

عبور سیم های برق  با کابل های مسی بدون روکش از فاصله کمتر از یک متری ساختمان ها یکی دیگر از مشکلاتی بود که خانم محمدی به آن اشاره کرد و گفت: سال گذشته آقای مسعودی از ساکنان همین پروژه که در حال نصب حفاظ برای بالکن واحدش بود به دلیل نزدیکی سیم های برق دچار برق گرفتگی شد و از ناحیه دست راست دچار معلولیت شده است.

خانم فتحی از دیگر ساکنان این پروژه از عدم وجود مدرسه راهنمایی و دبیرستان در فاز ۶ گلایه داشت و گفت: به دلیل اینکه این فاز فاقد امکانات حمل و نقلی است  و در پرداخت سرویس مدرسه که ماهیانه حدود ۲۰۰ هزار تومان است هم بسیاری از خانواده ها ناتوان هستند. بچه هایمان از ادامه تحصیل جا می‌مانند و دست کم امسال ۵ تا ۶ دانش آموز نتوانسند به مدرسه بروند. همین مشکل برای مهد کودک و پیش دبستانی هم وجود دارد.

photo_2016-08-06_07-42-03 photo_2016-08-06_07-41-10 photo_2016-08-06_07-40-55 photo_2016-08-06_07-30-47 photo_2016-08-06_07-36-35 photo_2016-08-06_07-36-41

خانم محمدی می گوید: در اینجا علاوه بر سگ های ولگرد، عقرب و حیواناتی نظیر مار و روباه  هم وجود دارد که تا به حال چندین مار را در داخل و محوطه ساختمان ها کشته ایم. حتی بک روباه هم چند ماه پیش به داخل یکی از ساختمان ها آمده بود.

photo_2016-08-06_07-42-09 photo_2016-08-06_07-46-46

وی ادامه داد: بچه های ما در اینجا امنیت ندارند بازی آنها در میان انبوه نخاله ها و خاک‌هاست و هر لحظه ترس داریم که خدای ناکرده مار یا عقرب آن ها را نیش نزند. و یا تابلوهای برقی بدون قفل و بست رها شده موجب برق گرفتگی کودکانمان نشود.

آقای اسلامی هم که از ساکنان است به جمع ما اضافه می‌شود: تمام مشکلات را از نو بازگو میکند. میگوید: حتی عمران حاضر نیست که زباله های ما را جمع آوری کند و بارها درخواست داده ایم که سلطل زباله در اینجا تهویه کنند ولی زیر بار نمی‌روند.

خانم کریمی هم دل پری از از وضعیت حمل و نقل فاز ۶ دارد می گوید: ما اگر بخواهیم به داخل پرند برویم و برگردیم با حداقل ۲۰ هزار تومان کرایه پرداخت کنیم چرا که فاقد تاکسی و اتوبوس خطی است. حتی صبح ها همسرانمان برای سر کار رفتن باید یک ساعت زودتر از خانه بیرون روند چرا که باید بخشی از راه را پیاده روی کنند.  اگر خدایی ناکرده مشکلی برای کسی پیش بیاید نزدیکترین بیمارستان به اینجا حدود ۱ ساعت فاصله دارد. خودمان هم نمیدانیم برای چه به اینجا آمدیم و تا کی باید این وضعیت را تحمل کنیم.

خانم کاویانی میگوید: یکی از سرگرمی های ما و کودکانمان تماشای تلویزیون است اما چون تلویزیون با اختلال مواجه است مجبوریم از ماهواره استفاده کنیم. میگوید تلفن همراه نیز اینجا به درستی آنتن نمی دهد.

آقای محسنی می گوید: ما اینجا کوهی از مشکلات را با خود داریم و تا امروز هیچ کدام از مسئولین حتی برای سرکشی به این محل نیامده اند.

یکی از نکات قابل تأمل و تأسف بار در بازدید امروزمان این بود که کسانی که  حدودسه سال است  در پرند زندگی می کنند. نمی دانستند اصلاً پرند شورای شهر دارد یا نه!؟ اعضای شورا جدای از اینکه تمرکز خود را گذاشته اند بر روی شهرداری  و شاید بهتر باشد بگویم شورای شهرداری تا شورای شهر.  ازحدود یک سال پیش دچار اختلاف با شهردار شده اند و توان  و انرژی خود را صرف این اختلافات به دلیل انتخاب کورکورانه خود کرده اند. تا جایی که حتی یک بار به خود زحمت نداده اند که از این محله ها بازدید کنند.

گروه خبری ما امیدوار است که مسئولین محترم شهر پرند مخصوصاً امام جمعه دلسوز و نماینده پرتلاش و سخت کوش با درایت در این موضوع ورود کرده و گره از کار مردم بازکنند.

 

 

photo_2016-08-06_07-39-59 photo_2016-08-06_07-41-52 photo_2016-08-06_07-42-55 photo_2016-08-06_07-45-59

۳ دیدگاه

  1. مرتضی گفت:

    ما از سر ناچاری اومدیم پرندفازه۶ نشستیم شاید ماهم‌اگر درامد بهتر داشتم زن بچه هام این جانمی اوردن اگر وجدان دارید رسیدگی. کنید

  2. ناشناس گفت:

    باسلام به عزیزان خبر نگار پرند پرس روز خبر نگار مبارک در رابطه با گزارش فوق نمی توان روی شورایی که هیچ بویی از معرفت ومردانگی نبورده اند نمی توان حرفی زد تا وقتی احتیاج به رای داشتند تمتم مردم شهر پرند خوب بودند وقتی رای اوردند مردم غریبه شدند هیچ کدام از اعضا بدرد این شهر نخوردند انشاالله در انتخابات بعدی مشکلات این شهر کمتر شود

  3. مهدی گفت:

    اعضای شورای شهر پرند که خیانت میکنند

دیدگاه خود را به ما بگویید.